1993 yılında Boğaziçi Folklor kulübünde hazırlanan bir konser çalışması olarak gündeme geldi. Anadolu halk şarkılarını kendi kültürel yapılarını baz alarak orijinal dilleriyle yorumlamaya çalışan bu proje; ana olarak dört bölümden, Türk, Kürt, Azeri ve Ermeni şarkılarından oluşuyordu. Çalışma çok-kültürlü bir coğrafyada 'kardeşlik içinde bir arada yaşama’ ilkesine dayanarak halklar arasında yaratılan kutuplaşma ve gerilime karşı bir  duruşu da içeriyordu.
Daha sonraki dönemlerde Kardeş Türküler çalışması, değişik kültürlere ait şarkılara da yönelerek repertuarını genişletmeye başladı: Laz, Gürcü, Çerkez, Çingene, Makedon, Alevi şarkıları müzik topluluğunun düzenleme anlayışı içinde biçimlendirilerek icra edildi.